Odamdan Taşıyorum Sonsuzluklara

heybesinde yorgun serüvenler

biriktirirken rüzgar

dağları sırtlayıp odama taşıyorum

(odamdan taşıyorum sonsuzluklara)

kimsesizliğe dokunuyor parmaklarım

kimsesizliği odama taşıyorum

giden geri gelmiyor

buğulanmış bir çift kara çukur

kalıyor her gidenin ardından

kara çukurları odama taşıyorum

siyahın gözlerinde erirken beyaz

çocuklar uzaklaşıyor pencerelerden

siyahı sırtlayıp odama taşıyorum

cesetler birikiyor gözlerimde

uzak kentlere düşüyor bakışlarım

uzakların da uzakları var diye

bağırıyor bir şair

tüm uzakları odama taşıyorum

(odamdan taşıyorum sonsuzluklara)

O damdan taşıyorum sonsuzluklara