Odamın Duvarından Keder Hiç İnmedi

Ben ışığa, ben sıcaklığa hasret kalırsam

Lekesiz bir aşkla yalnızlığın pası çıkar sanırdım!..

Gecenin gözlerinde ayrılığı ezberlersem

Vuslatın yolunda ölüm durmaz bilirdim!..

Acısı köreltilmiş bir yalnızlığa,

Öznesiz bir dost bulursam

Ölüm bana hiç uğramaz sanırdım!..

Kağıttan bir insan gibi yakaya takılırsam

Ve tertemiz bir sevdayla yüreklere taşınırsam

Gönül telimde hiç rüzgar esmez sanırdım!..

Uykumun koyu karanlığında,

Rüyamda,

Elim eline değerse

Bu ıssız yürekte yolculuk hiç bitmez sanırdım!..

Kasırga öncesi şimşek çakarsa

Ve bardaktan boşanırcasına gözümden yaş akarsa

Aşk yeniden doğar sanırdım!..

Düşlenenler olmadı,

Aşk yeniden doğmadı,

Odamın duvarından keder hiç inmedi,

Alacakaranlık sevgilerle

Karnım hiç mi hiç doymadı...

Tutsaklığın uzak kıyısında

Yaşamın en aç çocuğuyum şimdi!..

5 Mart 2010 /ANKARA