Öfkede Deliydim

Yaşama kafa tutan zaman içinde

Artık ne aklımın

Ne de kalbimin hükmü yok...

Her şey başa sardı

Üstüme sinen hüzün

Ve göğü kuçaklayan kara bulutlar efkarın dibine vurdu.

Ah delal!

Bin bir umutla yüreğine sığındığım

Gülüşünde ıslandığım

Mavisini yüreğime sardığım

Sevdanın eşiğinde kalmışlığımın ilki değil...

Şimdi

Buluta asılan yağmur tanesiyim

Gözden düşüp

İçimde ölene

Yüreğime gömdüklerime

Bir mezar daha ekledim...

Belkide kaderdi

Belkide şanssızlık

Hiç dinmedi içimin kargaşası

Yüreğimin duvarindan dönen iç sesim sorguladı beni.

Ve dilimin kekerisinde paslanan sözlerimi yutarken

Umudun aynası kırıldı

Yine boşa sardı zaman!

Oysa;

Umutan ibaretti yaşam

Ölmekle, yaşamak arasındaki ince sınır

Rüzgârın şarkısı hep hüzünü söyledi

Herkes yarasının derinliğinde anlam yükledi

Başka ezgilere nakarat oldu

Yüzümün kaygısında aynaya düşen içimin çığlığıydı aslında

Bir ben bildim

Bir ben gördüm...

Ahh delal!

Hüzündü böğrümde volta atan

Özlemdi

Yar yarası

Baht karası

Memleket sevdasıydı

İnsanca yaşam için kaygıydı, kavgaydı

Kalemin uçunda deliren şiirdi

Söven, sayan, kafa tutan

Cemal Süreya'nın sürgün hikayesi

Ahmet'in kürtçe şarkısı

Yılmaz'ın memleket özlemi

Sevgiliye duyduğu hasretti

Tıpkı onlar kadar eksik

Onlar kadar yorgun

Onlar kadar dirençli

Bir şiirde mahpus

Öfkede deliydim!

Acıklı hikayelerin kahramanı

Bir çocuk kadar masum

Bu yüzden hayata acemi kaldım

Süt kokan çocuk

Şiir kokan kadındım

Büyümeyi bilmeden

Didindim

Direndim

Yine yarım bir hikâyeden hasarlı çıktım...