Oğuzlar da Ağlar

Saçıma elleşme diyordum şiire kaçan bir sesle

Gözlerimin nehrinde,kirpiklerime yakın bir yerde

Sahiden düştü düşecekti.

O tarifsiz sevdanın dudaklarında yer aldığım ay ışığı

Suda yitip gider gibi

Çöl rüzgarlarındaki gibi bulanıktı.

Uzun uzadıya gülmek için güdülen anılar

Ve donuk bileklerin kararsız nabız atışları

Oysa unuttum ki sevinçler

Çocukluk rüyalarımın bitmek bilmeyen

Diz yaralarından ibaretti.

Dallarında bir fısıltı kadar hafif titreyişler

Gözuçlarımda bir bıçak gibi seyiren sözcükler

Haykırdı hep.."tutma gözyaşlarını,Oğuzlar da ağlar..."