Okul Yılları (Bir Garip Öğrencinin Yaşamı)

Yaz sezonunun sonu , okulların açılışı

Nefsimi zorluyor günlerin zamansız akışı

Mahcup hale düşürüyor insanların dıştan bakışı

Zonklatıyor beynimi bu cevapsız soruların tırmanışı

Bir yanda ev derdi öbür yanda okul

Alnımıza yazılmış bağrı yanık yoksul

Pantolon Rus üzerinde ise yırtık çul

Rüzgar önüne katmış.. Emri ise .. Savrul

Derken bir gecekondu bulduk

En güzel ev diye buraya kurulduk

Geceleri bir döşeğe İsa ile yumulduk

Çatırtı sesini ninni sanarak

Günler su gibi akıyor biz ise perişan

Ölümle burun burunayız her an

Emir Allah'tan ama tedbir almadık baştan

Şükrettik halimize bizden kötülere baktığımız zaman

Soğuğa direncimiz kalmıyor yeniliyoruz

Sıcağı hayal ederek geceyi gündüze katıyoruz

Yürekte ki ağıdı kalemle satıra döküyoruz

Kuru bir ekmeği üç vakit yediğimiz zaman

Tavan taban arası üç metre ısıtmak mümkün değil

Duvarlarda baştan başa yarıklar, soğuğa delil

Yaşamı bıraktık bir tarafa , çekiyoruz zelil

Sıcak yemeğe hasret kaldığımız zaman

Boynumuz bükük, diller ağıt okuyor

Ağzımızdan acılar matemler kokuyor

Evin her köşesi ölüme imza atıyor

Sabahı kuşlardan önce ettiğimiz zaman

Bir demlik çayı iki gün içeriz

Keser yarmaz peynire her gün talimiz

Dertlerin bir gün bitmesini dileriz

Gözyaşlarımızla vücudumuzu ıslattığımız zaman

Cepte para yok ev ise bomboş

Sigara içe içe oluyoruz sarhoş

Dışa yine görünürüz safa, hoş

Cam yerine karton taktığımız zaman

Bahar geldi yine donumuz açılmadı

Zaten gülmek denilen şey bizde kalmadı

Bedenimiz soğuktan sakatlandı

Baharı yağmur damlalarıyla ettiğimiz zaman

Baharla birlikte gevşemeye başladık

İnsanlar tarafından hep aşağılandık

Bir sene içinde epeyce yaşlandık

Evde kuru bir yer kalmadığı zaman

Damlalar böler rüyamızı mahvı perişanız

Evin bir tarafı çökmüş hala biz yataktayız

Yaşam sürüyor ama biz bataktayız

Kabuslu rüyaları hayra yorduğumuz zaman

İşte hayat anlatmakla bitmez

Kimse halimizden hiç bir şey bilmez

Gözyaşımız hiç mi hiç dinmez

Bir gün felek bize de güler dediğimiz zaman

Musa yazmakla dökemez içini

Konuşamaz haldeyim kesmişler dilimi

Her zaman çalarlar dert zili mi

Sabret bu da geçer dediğimiz zaman

Ulan kalem yeter yazdın

Fermanın la mezarımı kazdın

Bir zamanlar benim için sazdın

Yazmaya hasret kaldığım zaman