Olasılık

Mahzun notalarında;

son cır-cır'larını

hûşû'yla dinlerken

ağustos böceğinin,

davetsiz

ve apansız gelip,

en dipten vurdu yine

eylül sarısını kuşanmış hüznüm..

Gurur'un gizli kıvrımlarından

firar ederek

ve

gölgesine arsızca saklanarak

çaresizligimin .

Yalnızlığımı,

garipligimi ,

tekmil mutsuzluğumu

-ağır silah- gibi kuşanarak

ve her zehirli mermisini,

oy sevdamdan

canevimden oy!...,

yani

tam on iki den vurarak;

O sevdam ki :

Siz bilemezsiniz şimdi !.

Eskiden,

çevremizde

herkes bize hayrandı !.

Mutluluğumuza gıpta edilir,

ölesiye kıskanılırdık...

İki nohut oda,

bir fasülye sofa,

bir lokma aşımız,

kayğısız başımız

ve yarına dair umutlarımız boldu;...

Yani

keyfimize diyecek yoktu.

Hele birde

aramıza katıldı "kınalı kuzum"

"Özge Kızım"...

Güzel bir ülkede

ama -bozuk bir düzen-de yaşarken

tek düze gitmezdi elbet

yaşamın hızı

ve mutluluğun tadı tuzu.

Yorğun bedende

arttıkça sağlık sorunları,

ağrı,

sızı,

bu yetmezmiş gibi birde

başladı ekonominin bozuk caz'ı ;

Haliyle epeyi düştü

cebe giren paranın nabzı....

Biz doksanlı yılların başındaydık;

-Birileri-de hükümetin başında.

Halk'ın lokmasını, alınterini

"Anasının Çıkını'na" dolduruyordu?.

"Yasal Maşalar'ı" da

"Yüksek Vatan Menfaatleri" uğruna

-karanlık ve derin operasyonlarda-

"Bin kurşun sıkıp,

-Bin Faili Meçhul- ??? " vuruyordu!..

Bu toz duman

hengamede

ve bir gecede,

devalüasyon

ve çift haneli enflasyonlarla,

paranın değeri

ve -insan hayatlarımızın ederi-

kat be kat

dibe vuruyordu.

Yaşamımızdan eksilenler

birilerinin cebini

ve kursağını dolduruyordu.

Boşalan cüzdanımda artık

para yerine,

ödenemeyen borç listeleri

ve tomarla fatura duruyordu.

İnceden inceye çatırdıyordu

mutlu evlilik kurumumuz

ve harcına özenle kardığımız

sevgi ve sayğımız.

Üstüne titredigimiz

bütün -itinalarımız-

eski fotoğraflar gibi

bir bir sararıp soluyordu ...

İşte!

Bak şimdi;

Sevdam ve ben

yalnız ,

bir başıma,

bir garip,

eylül'de

bu yüzden,

zamansız

ve çok erkence üşümüş,

çokça naçarlığa düşmüş

düşlerim bile

tepeden tırnağa çıplak!

bir yudum sevgiye aç!

tek olasılık mahcup

ve bir o kadar utangaç haldeyim.

Dün gibi aklımda ;

Çıkarken seninle bu yola,

benim çekincelerim vardı.

Sense

ne demiştin sevgilim

iyi hatırla:

«Benim kanım, seninkinden dahamı kırmızı ?.

Sen ölürsen, bende ölürüm!.

Sen aç, bende aç!.

Sen nereye, ben oraya!...»

Demiştin de!!!......,

Sevgi'de,

vefa'da ihanetin

-rekor eksi-lerden

niye vurdu?

Hep dik ve güleç yaşamış yüreğim;

aşk yanardağının

mağma ısılında,

o saniye,

öylece

niye dondu ?..

Bunu anımsattığımda sana:

«Sen hâlâ oradamısın?.

Köprünün altından

çok sular aktı.

Eski çamlar bardak oldu!...»

İşte senin

acımasız,

duyğusuz

ve vicdansız

-akıl tutulması- yanıtın

bu oldu!..

O saniye

buz kesti bende yaşam;

Akıl ve zaman dondu.

Dokuz şiddetinde

bir deprem yemişti,

aşk'a,

sevgiye

ve vefa'ya olan inancım..

Bu yıkımın -artçıları-ndan bile

ne kaçarım,

ne göçerim kalmamış,

her bir damla gözyaşım,

bir yıldırım yanığı gibi

ard-ard'a vurmuştu

yanaklarıma.

Artık

nasıl kaçıp sığınabilirdim ?

masum ve ihtimal

şifa sığınaklarıma..

Şimdi benligim,

bu yüzden,

sadakat

ve aşk malülü

kronik bir vaka.

Ruhumsa sessiz.....,

tutki ölüme yatmış,

yaşayan gözün gördüğü

tek tablo,

vefasızlıktan zehirlenen,

sancılı

bu beden kalmış.

Ve tutki,

devasa

bir buz dağı gibiyim.

Sen beni böyle düşün,

düşünki her gece

gizli

ve soğuk soğuk ağlarım.

Güzel düşlerime

vefasızlık kıvılcımın çakmış;..

O sözlerinle

dimağımı eşeleyip

beynime,

ömrüme gömdügün

bir serseri mayın gibi

ve çok zamansız

ecelime vuran

O

-tam isabet-le sınanır gibi,

tonlarca dinamitle

havaya uçup;..

yanmış

kül olmuş

ve göklere savrulmuşum..

Şimdi

yedi iklim,

yedi ülkeye dağılmış durumda

mülteci duyğularım.

Ve şimdi sen

geri gelipte

her bir zerremi,

tekmil parçalarımı

toplayıp birleştirmeden,

her bir derin izdeki

derin acılarımı

-kendinle- üleştirmeden,

kırılanın,

dağılanın

bir ben olduğumu,

bedenimle ruhumun tarumar

ne halde olduğumu

sen nasıl bileceksin?...

Yaşarken

o kadar çok öldüm ki

sayende,

sen

sebebim;

İnan!

ölümün

hükmü yok artık bende!

bunu böyle bileceksin!

böyle bileceksin!

Yeter sayısındaki acılarımı

ya

gelecekle çarpacak,

belirsizlikle bölecek,

artı'yla gömeceksin;..

Yada

içten bir özür

sevgi dolu -o eski bakışla- ,

kömür gibi kararttığın

şu yüregimin kara tahtı,

kara bahtımdan

bir çırpıda

ancak sen sileceksin!

sen sileceksin!......

07/17:09:2012.