Oldu Dediğin Yerde
Duha Suresi: Mekke'de inen, yokluk hissinin tam ortasında gelen suredir. Bir süre vahiy kesildiğinde, terk edildiğini düşünen kalbe gelir. "Rabbin seni terk etmedi, sana darılmadı" der. Bu şiirdeki yokluk da o yokluktur; varlığın gitmesi değil, sessizliğin uzamasıdır.
Bir şey yoktu
Ama yeri yardı
Boş bir sandalye gibi
Kimse yoktu
Ama yokluğun şekli vardı
Ben daha dua etmeden
Sessizlik dua ediyordu benim yerime
Yere bakarken düşürürsün eğilir alırsın
Göğe bakarken çalarlar
Ellerin açık, gözlerin kapalı
Tam sevdim dediğin yerde
Tam buldum dediğin yerde
Orada çalıyorlar
Oldu diyorsun ve unutuyorsun
Kapıyı, anahtarı, dönüş yolunu
Arayan hatırlar
Bulan unutur
Ve biliyorum artık yokluk terk edilmek değildir
Duha'daki gibi sessizlik uzadığında
Terk edildim sanırsın ama terk edilmemişsindir
Yokluğun şeklini hatırlıyorsan
Hâlâ oradadır