Öl/eme/menin Sevişgen Tonu

dile

gelişim

kor olsada

nefsimde, nefesimde

en çok söyleyemediklerim

tütsülenir başımda üşütür benliğimi

her

beyaz

uzanır elbet

uzanır bir gün griliğine

uyanır bir düş yorgunluğunda kirpiğine

uyanır elbet bir gecenin zifiri, zemheri ürkekliğine

hece

olur bazen,

bazende bilmece

gecelere sığmayan sessizlik

yırtılır çığlığın z/arı, rehin kalır şafak,

tutukluk yapar zihin kıyısızlığına mısralar, şiirler boyu

bir

düete,

bir niyete,

bin bir suale ve

çerçevesiz milyon tuvale resmedilir

yaşarken ölmenin, ölememenin her sevişgen tonu...