Olmamıştı

Aslında Eylül ayının,

Toprak kokulu akşamlarından biriydi,

Sesimi uçuran,

Saçlarımı savuran,

Deniz kokulu rüzgarın kıyısında,

Oturmuş, uzakta,

Işıkları yanan adalara baktığımda.

Şıpıltısı geliyordu kulağıma,

Ayaklarımı yalayan, karanlık suyun,

Başım dizlerim arasında.

Hiç olmamıştı nedense,

Şu siyahlığın içinde, kuşları gördüğüm.

Üç beş martı dolandı havada,

Ay parladı gözlerinde,

Hiç olmamıştı nedense

Bir ıslak bahar günü öldüğüm.

Hiç olmamıştı...