Ölmemeliyim Yokluğunda

Hiçbir şeye çare bulamadım ki yokluğunda

Seni ezberlemiş tenime alıştıramadım sensizliği

Başka koku süremedim mabedime

Dipsiz bucaksız yalnızlığım kaldı yokluğunda

Enkazların en büyüğüydü gidişin

Ve sen gittin..

Kalakalmıştım şimdi bu göçüğün altında

Çaresiz, soğuk ve sessiz..

Bir ışık, hep bir ışık umuduyla bekledim ya seni

Loşta olsa, yahut uzakta

Karanlıkların dibine düştüm yokluğunda..

Hayır olamaz,

Son birkez görmeden ölmemeliyim seni

Dokunamasam da tenine

Uzaktan sana sessiz haykırışlarımı göndermeden

Gözyaşımı ayağının bastığı toprağa vermeden

Diyemeden seni seviyorum

Ölmemeliyim..

Ölmemeliyim yokluğunda..

İhanet etmemeliyim sevdama...