Ölmesini Bilmiyorlar

Sarı böcekler tünüyor

Altından

Ebemkuşağı geçmeyen

Dibi gür

Sarmaşıklarının köküne

Soluksuz bir düşten uyandırıyor

Akıl yasalarını unutturan sevdan

Uzun adamları

Boş görünmeyen

Aslı

Karışık söz tutkularının

İpinden topluyorlar

Becerilerini

Güneşe mil çekiyorlar

Görüyor musun!

İç yüzlerinde karanlık/

Uzak yaşamları yaşlandırıyorlar

Oltalarına taktıkları solucanlarla

Kırıp sarı gölgeleri

Gönül pencerenin

Kenarında çözüyorlar

Kibir sınırlarını

Can çekişip

Ölmesini bilmiyorlar/

Nedense