Olsun Varsın

Ciğerim sökülene dek ağladım o gün..

Bir uzvumu kaybettim sanki hayatıma yoldaşlık eden.

Tek böbrekle yaşanırdı belki..

Ya da kolsuz, bacaksız..

Kahrolası bir kalp yetmezliğiydi yokluğun..

Çaresiz bir yaşam mücadelesiydi, ardında hayat öpücüğü olmayan.

Hayal öpücüğüydün sen...

Ve yaşam öldürücüydü yokluğunda.

Derinlerde bir yerlerim ağrıyordu,

Buğulanıyordu mutluluğun üzeri...

Sen kayraydın,

Benim bulutlarım karaydı..

Derdine koşan dizlerim kan revan, yara...

Ben, yokluğunun anatomisinde bir hocaydım..

Hangi damarda özlemin dolaşırdı?

Hangi kemikte kırılırdı hatıran?

Kaç gece daha kanardı içim?

Kaç sabah daha eksik uyanırdım?

Bilmem ..

Bir daha sana uzanmayacak ellerim.

Varsın, sol yanım sızlasın.

Varsın, adın içimde saklı kalsın..

Varsın, senin gökyüzünde süzülen kanatlarım kanasın..

Sana dönen yollarımdan vazgeçtim.

Olsun varsın, sen olma..