Ölü Dil

ırak bir düş saldım penceremdeki denize

ancak hatırlamıyor deniz yanında kımıldayan ağacı

ben mi yordum

şiirle girince gözyaşlarını gözlerin mavisine

yoksa bu ağıt sevimsiz gülde dallanan

ölü bir dil mi

anladım

kentimde mutluluğun da dikenleri

koyu koyu dumanları var

belki biraz uzatmalıyım karanlığı

kalın perdelerden

nedensiz rüzgar vurur aynama

ruh fırtınasında anıları yerleştiririm odama

ne çok akşam birikmiş

ne çok günah

saksıdaki çiçeğe

ki,

ince bir yağmur gibi yağsam

gelip yanıma oturur

saçlarımı dağıtır

sızıya yağmalanan

yalnızlık

ırak bir düş saldım penceremdeki denize

ancak hatırlamıyor deniz yanında kımıldayan ağacı

kimbilir,

belki bu yüzden sevmeliyim karanlığı

....