Ölü Dolu Vagonlar

/Yorulmuşlar da,

Ölüp, sessiz şehirlerinin bir köşesinde

Dinlenmek istemişler.../

İçli ruhların ölü bedenlerden ayrılması

Ve yitik göğüslerde alınan nefeslerin

Kesik kesik parçalanması

Ve karanlıklar tufanının içinden geçen

Ölü yüklü trenler

Yürüyor şehrine

-Görmüyorsun-

Yazanların çığlığı binmiş vagonların sessizliğine,

Yırtıyor acısını çığlıklar

Ve soruyor kana bulanmış aşklarının

Töreli davalarını,

Bir damla acı,

Bir damla yoksunluk,

Biniyor düşüşünün uzak bir dalgınlığıyla,

Katlayıp karanlık gecesinin

Koyu uykusunu, mezara gömüyor

Ölüler isyanda...

Bu zaman

Kan renkli bir kavuşmaya şahit oluyor

Semender yansımalı

Bir ses

Uzakta,

Tükenmiş, gözleri vagonlarda

Bir yandan ölü gece,

Bir yandan, gölgemden arta kalan mezar kalıntıları

Esiyor ruhuna çıplak bir sancı

-Hissetmiyorsun-

Düş kırıklığı

Tiner kokulu yalnızlığın parmak uçlarında

Başlar tren seferi

Yolcular ölü,

Manzara bir sürü, tutuşturulmuş gecelerin

Darağacı,

Cam kenarında bölünmüş insan anıtları

Kimi intihar, kimi yalnızlık

Hepsi ölü,

Bütün bahaneler ölümü karşılıyor,

Tren götürüyor bilinmezlere

Gözleri açık, görüyorlar

Kaldırımlarda kırk düğüm bir yaşamı

Kimse bilmiyor

Her ölümün nedeni aynıdır

Kirletilmiş, ruhu koparılmış

Bedenlerin, bir istasyona bırakılması

Hepsinin gözü yaşlı,

İçi yaslı,

Hepsi birer birer

Ağlayan coğrafya

Kendini kaybeden

-Bulamıyorsun-

Gidiyorlar uzaklara

Bindirilip vagonlara kayboluyorlar

Yaşarken sözlerini unuttuklarını bir şarkıyı bulmaya

Ve kan damlamış gözlerinin izini bulmaya

Ölü dolu vagonlar

Birbirine bağlı, gidiyorlar

Başkasının şehrine,

Bilinmez sessizliğe...

(hiç olmazsa yollarını kendileri seçselerdi)

13.05.11