Ölü Duvak

//

Küçük bir çocuktum

Elimde çoraptan bebeklerim vardı

Duvaksız gelin edildim

Üzerinde kirli ellerin vardı...

//

Kar taneleri değiyor tenime

Terk ettiğiniz toprakların üstünden

Gözleriniz ile geçip

Ruhunuzu bıraktığınız yerlerden

Unutulmuş çocuklar dokunuyor saçlarıma

Adlarına şiirler dökülen

İcrasız eylemlerden yoksun

Yoksulluğa terk edilen

Kana bulanmış bulutlardan geçiyorum

Bilekleri kesilmiş köprülerden

Alnı öpülmemiş cesetler akıyor

Hayâsızlığın galip geldiği şehirlerden

Gelinlikle süslenmiş uçumlar

Martı çığlığında çocuk kahkahaları

Hangi ülkenin limanına uğrarsanız

Tütsülenmiş bir ana ocağı...

Körlüğe alışmış sözlerde

Asılı kalıyor yüreğim

Gözlerimde mahpusluk zincirleri

Umutsuzluk dağlarında kaybolmuş izlerim

Çaresizliğin notaları bu olsa gerek

Duyulmuyor seslerim.

Hiçbir candan ölü çıkmaz bir beden

Ve hiçbir kadere yazılı değil

Onca bedene zulmü mubah eden

Ama bitmeyecek

Boş bedenlerin gözlerindeki mil çekilmeden.