Ölü Şehrin Surları

Herkes kendi ölüsüne ağlar

ağlarken

matemini tutar

silahların gölgesinde

ilk önce

karanlık çöker ölü şehirlerin surlarına

sonra sessizlik

gün batımında başlar

yaprakların rüzgarla dansı

seyrederken

unutursun kendini

nedensiz

sebepsiz

ıslanarak

ya da unutmak gelmiştir içinden...

bazen

bir sokak lambasının altında

çaresiz..

bazen

kimsenin bulamayacağı izbe bir sokakta

sarhoş..

.

.

kapanmayan yaran canını acıtır...

prangalarından firar eden bedeninde

düş'le gerçeği ayırt edeyim derken.

gideceğin yeri de unutursun lambalar teker teker söndüğünde?

nedensiz

sebepsiz

ıslanarak

unutursun kendini

ya da unutmak gelmiştir

nedensiz

sebepsiz...