Ölü Sevici Kent Hikayeleri / Dilsiz Kanamalar

/Küçük bir kanat sesi şimdi umut,

Kulaklarımda çınlayan.

Ana avrat sövdüren bir soğuk var dışarıda.

Saçma sapan hayatların bile ayazlarına rahmet okutan./

...

Suskun bir şehir çiziyorum.

Alacakaranlıkta yaptığı düşüğün

Sancılarıyla kıvranan bir yosma gibi kazınıyor zihnime,

Suskun bir şehir;

Dilsiz kalan tüm kanamaların şerefine.

Saat sabaha koşuyor,

Gözlerim uykuya

Zihnim intihara

Bedenim şehvetin ateşli parmaklarına,

Ve ben karanlık bir şehir çiziyorum.

İstanbul'un orospu eskisi kulelerini kıskandıracak kadar güzel,

İfriti uyandıracak kadar beter...

Karanlık bir şehir,

Bir önceki şehrin suskunluğundan bihaber.

Aklım yalnızlığa muhtaç

Dilim kelimelere

Parmaklarım kâğıda

Gözlerim karanlığa...

Ben şimdi

Berbat bir sabahın ağız kokusuna uyanıyorum,

Bir şehir çiziyorum,

Bin sevda öldürüyorum...

Çizdiğim her şehir garip bir anaçlıkla yeni hikâyeler doğuruyor.

Karanlıklar,

Aydınlıklar,

Saçma sapan suskunluklar.

Hepsi birbirinin ardı sıra,

Katar misali dolanıyor.

Az ötede kustuğu safranın içinde boğulan adamın

Geceyi yırtacak kadar keskin kelimelerle yazdığı sona

Aldırış etmeyecek kadar kalabalıklaşıyor nüfus.

Ölü bedenlerin kesif kokularına alışmış yırtıcılar gibi bekliyor köşede gizli aşklar.

Şehir kanıyor,

Şehir ölüyor,

Şehir her bir parçasından yeniden doğup kendini öldürüyor...

Bir nokta gibi küçülüyor zihnim,

Kıvranıyorum,

Ağlıyorum

Kırıyorum aklımın aynalarına yansıyan o ucube siluetleri.

Her bir bakışla kestiğim bileklerimden akıyor zehrim...

Senenin kaç olduğunu bilmiyorum.

Bir önemi kalmıyor zamanın, ölümle nefes nefese sevişiyorken.

Şimdi desem ki;

Hepinize birer mahşer doğuruyorum.

İnanacak kadar cesur olmadığınızı biliyorum...

İşte bu yüzden;

Suskun bir şehir çiziyorum,

Alacakaranlıkta yaptığı düşüğün

Sancılarıyla kıvranan bir yosma gibi kazınıyor zihnime,

Suskun bir şehir;

Dilsiz kalan tüm kanamaların şerefine.

Şubat'2012