Ölü Sevici Kent Hikayeleri/Sürgün

Yalnız olmak kolaydı,

Toprağı özlemek

Ve methiyeler düzmek tüm beşere.

Yaslayıp sırtı bilinen inançlara,

Gözün görmediği tüm gerçekliğe

Sıkı sıkıya sarılabilmekti güç olan.

Mutluluk şarkıları söyleyen çocukların

Masallarda kaldığı günlerde

Alaca karanlığa saklanmış bir hüzne takılıp düştüm,

Dizlerimden önce kanadı gözlerim

Ki____gördüklerime söz olacak kelimeleri astım

Bana hazırladığın ilmeğin ucuna.

Kendimi gün görmemiş sürgünlere bıraktım.

Aşksız,

İnançsız,

Amaçsız bir hayatın en ücra noktasında...

Susuzluğumu,

Üstüne üstlük bir gömlek büyük

Umutsuzluğumu miras bıraktım gençliğime.

Kandırılmışlığın azabıyla

Ve kirletilmenin verdiği utançla intihara meyletmişti ki ruhum.

O her şeyden habersiz kuşları vurdum...

Hem de çok ağladım...

Ağladım,

Çünkü kimse farkına varmadı,

Gözlerimden önce ruhumdan aktı g/özyaşlarım.

Zaman ki;

Ellerimde büyüyen tüm sevinçleri

Azad etme zamanıymış

Çok geçmeden anladım...

Z/amansız yağmurlarla

Bir hamlede alaşağı edilen bir hayat kaldı nefesimde.

Gölgeme gizlediğim kimliksizliğimle

Fahişe ruhların

Arınma isteğine,

İtilmişliklerine,

Çaresizliklerine,

Ümitsizliklerine sığındım...

Yalındılar;

Bedenlerinden akan kire sürdüm yüzümü

Çirkefe batmış ruhum arındı...

Çünkü,

Yalansızdılar.

Bir gece;

Yağmura sığınmış ifritler sardı etrafımı

Bana ölü sevici bir kentin kapısını araladılar...

Yitirilişimi kimseye duyurmadılar...

Eylül'2009 Aydın...