Ölü Şiirler Doğar

Hadi dokun içimdeki tufana

Sırtla yalnızlığımı omuzlarına

Çalmadan acıların kapısını arala

Umudu emzir esmer bakışlarında

Yüreğimdeki seni azat eyle

Kaçarcasına git durma

Yaban gecenin kursağında

Yıldızlar kayıyor ölüme

Sazak da donuyor bir yürek

Avazında düğümlü

Boğuluyor kelimeler

İntihar eyleminde

Baş kaldırıyor kısır döngüler

Kaleme asılıyor şiirler

Gelenler yüz üstü düşerken

Gidenler kalleşliğin peşinde

Sadakatten yoksun fahişe duygular

Bir tutkuya dönüşür kahpelikler

Yeni bir yürekte kirlenir sevdalar

İhanetler zincirine yenisi eklenir

Hüzün gözlü bir şair;

Kalemine merhaba derken

Ölü şiirler doğar