Ölüm!

Ölüm

Bir sabah uykudan uyanamadım

Kıyılarım dar geldi dalgalarıma

Üşüdüm yosun tutmuş taş diplerinde

Etimi kemirdi bir sarı yılan

Çekildi sularım kurudu çölüm

Aynalardan görüntümü sildiler

Her şey dönüverdi eski haline

Parmak uçlarımdan dökülen kanım

Düşürdü ateşimi on sekizlere

Açık gözlerimde dondu telaşım

Berhava çektiler bir uzun hava

Ne elim oynadı ne de ayağım

İçten yanışımı görmedi kimse

Omuzlar üstünde yol aldı gemim

Tam deminde yarım kaldı hayalim

Ömür denilen şey bir altın topmuş

Daha baharında yaş henüz yetmiş

Umutlar yol almış teni terk etmiş

Yenecek aş içecek su tükenmiş

Bir de ne göreyim gömülen benim

Son bir kez adımı vaaz etti imam

Münkir Nekir ile avazım tamam

Karakış ortası kabirim hamam

İstesen de geriye dönülmez zaman

Ayrılık her neyse ÖLÜM çok yaman

Fevzi Cahit

Ozanca/İzmir