Ölüm Elemeleri

kostik bayırında nihal gülümser

rampa fırlatır gün çıkmadan bir daha ki sabaha

güvercinler mi dediniz duymadım

bakıra demir karıştıran hurdacılar var

kalaylanacak mıyız bu uzun yolda

yani nerede bir şelale görsem

ölmeden önce korku gelir aklıma

şaranpole yuvarladığınızda uyandım

uyuduğumu niye hatırlatmadınız bana

şimdi bir ay çıkarsa sizi vururum

tam alnınız yarıldı derken yeni bir akşam

inadına kurumuş bir yaprak gibi

savruluruz ordan oraya

en hızlı olanın yanında soyunur sabah

onun için beyazdır onun için bir daha beyaz

söylen mezliğin ufkunu çalmışcasına utanır biraz

duru bir gitmek gelir aklıma

sanki çerçeveden çıkacak bir resim gibi

uzayıp gider her şey burada

gidişinin ardından parlayan korkunç şenlikler

tarif eder acıyı kendince

parmaklarımdan parmaklarının sıyrılması değil

daha bir zor gelir insana ayrılık

kendi ademi ne uzak kalan bir çocuk gibi

zahmetsizce çekilir yükler

ve kimsenin duyamadığı

şarkılarla onurlandırırsın gövdemi

bir yok oluşun suskunluğu hayal edilir hiç usanmadan

çığlığın sonu çığlık

bir gelmeye gör dünyaya

büyür basamakları ölümün

hazırlanırsın sonsuz rüyaya.