Ölüm Günündü Annem
Bir güvercin süzülüyor maviden
Sen gideli kan damlıyor gözümden
Sen gittin ya kahır gitmez özümden
Kalbimdeki çiçekler soldu annem
Sen yoksan ötesinde mutlulukta yok
Sensiz yaşamanın hiç anlamı da yok
Yüreğim özlem yangınlarında annem
Seninle can bulur okuduğum mısralarım
Sakın Seni unuttum sanma Annem
İnsan nefes almayı nasıl unutmazsa
Nefessiz nasıl yaşayamazsa
Bende her soluk aldığımda seninle yaşıyorum anne
Her mevsim gözlerimden dökülenler senin için
Nisan ayları bir başka özlemdir benim için
Bir nisan doğum günündü senin
Sekiz nisan da ölüm günün oldu annem
Hayallini öpmeden bu gözler uykuya dalmayacak
Seni anlattığım şiirden haberin olmayacak
Sen benim gözümün nuru yaşamımın anlamısın
Gözlerimden dökülen yaşlar senin için annem
Senden sonra her mevsim sonbaharım oldu
ilkbaharı hiç yaşamadım ki ben annem
Sen gittin ya annem
Senden sonra Çiçeklerim hep soldu
Gönlümdeki kuş sesleri ötmez oldu
Sen Gideli yetim kalmış yaralı bir kuşum annem
Her gece ellerim semada
Özlemim dualarım hep sana annem
Bembeyaz bir hayalsin gönlümde
Yüreğime kazıdığım nefesimsin
Yosun Tutmuş taşlarını ellerimle silerim
Mezarını gözyaşlarımla sularım
Bekle annem sonunda ben de yanına geleceğim
Sana sımsıkı sarılıp hiç bırakmayacağım
Seni unutamam ruhun şad olsun mekanın cennet
Beyazlar içinde sen bir meleksin annem.