Ölüm Kadar Acıtır_Yalnızlık
kırık bir hal takınır
kırklı yıllar
hayatın nabzına,hazan bırakır
karanlık perdesini çeker gece,gündüze
sol göğsümüzdeki kalkan,ağularla sulanır
öfkeyle taşar asude akan nehir
kendini sırsız gibi gösteren ayna
kelamı ıtırlı sevdası zehir
şebnem düşer bahar dallarına
yıkılır mihrap
onarılmaz bin yamalı kalp harap
bozkırların kehribar düşlerininden geçer
kağnılar gibi ağır ve hevessiz bir sonbahar
ilmek ilmek yüreğimize elemle dokunur
mutluluğu bekleyen buğulu gözlerimizden
artık sadece yalnızlığın telaşı okunur
cehennem ortasında/üşür sevdamız
talan olan çiçeklerimiz
içimizde yeniden yeşillenecek_bahara umutlanır
lakin geceden aydınlığı çalan hırsız
döl verir,bakır rengi ölü zamana
denize düşen yakamoz ağlar
karanlık renklerini kuşattıkça
kalışlar büyür_gidişler küçülür
kirlenen yakamızdaki yafta
ruhumuzu çürütür
içinde kaybolduğumuz uzayan gölgeler
çaresiz çırpınan,kırık kanadımızı kanatır
tek kişiliktir,bundan sonra hayat
ve yalnızlık çoğaldıkça
ölüm kadar acıtır