Ölüm Seni Kuşattığında

acı ağulu dikenler gibi

ruhunu daladığında

öfken kızıl bir küheylan gibi

damarlarında koşturduğunda

keder yaşlı bir ağaç gibi

üzerine devrildiğinde.. duracaksın

durup, gümüş bir su misali

akan sabahın tazeliğine bakacaksın

yüzyıllar öncesinden haberler taşıyan

kargaların sesini dinleyecek,

çiçeklerini koklayıp derin bir soluk alacaksın

Ölüm seni kuşattığında

tam da o sırada...

hayaller kuracak

sevdiklerini düşüneceksin

ve seni sevenleri

özlediklerini getireceksin aklına

ve seni özleyenleri

acıyı, öfkeyi, kederi

ulu bir gölgeliğe yatıracaksın bir zaman

inci avcısı gibi ta derinlere dalıp

bütün istiridyeleri tek tek açarak

bir sevinç arayacaksın

hayallerini, hatıralarını, sevdalarını,

özlemlerini, şakalarını

bir bir yerleştireceksin içine

hayat denilen mucizenin

armağanlarını kucaklayacaksın sıkıca

geçmişine, sevinçlerine, hayallerine

yaslanıp güç alacak

bir çiçek iliştireceksin yakana

sevdiğin türküyü mırıldanacak dudakların

Ölüm seni kuşattığında

tam da o zaman

hayatı düşüneceksin...