Ölüm Tarlaları

Güneş yakar

Boyun büker başaklar yalnızlığa..

Çocuk haykırır kör adamların dişli saltanatına

Duymazlar!

Sessizlik ve Ay üfledi sonunda sokak lambalarını

Birer birer çatladı kaldırımlar

İki insan boyunca devrildi aşk!

Kemanlar uzaklaşıyordu bir kadının naaşından

Kırılgan ayçiçekleri henüz avluda,

Şiirse safını almıştı çoktan..

Dört harfte yarıldı gökyüzü

Kızgın coğrafyasına!

Şaha kalkmış kederler

Geçirdiler kementlerini çaresizliğin boynuna...

Demiştim sana

Zamanın yüreği sızlar bu gidişe!

Önce ağaçları öldürecekler

Sonra kitaplar yakılacak zafer naralarında

Kuşlar ise asılı kalacak öylece

Şairin kollarında...

Böylece vakitsiz ölümlerden biri daha

Takılacak saçlarımıza,

Hani tüm sıfatlar nereden baksan Vietnam!

Çığlıklar üşengeç kapılar ardında

Çığlıklar binbir gece masallarının unutulmuşluğunda

Ve mumlar...

Ah çocukluğumun ışıltısı!

Hani eliniz elim üstündeydi...

Usulca çekiliyor yeryüzü kendi dalgasına

Ve ağlıyor karanlık

Çünkü düşen her bağımsızlık kanatır yaraları!

Ey ademoğlu!

Sen nasıl uyuyabiliyorsun

Hiç mi düşüne girmez ölüm tarlaları...