Ölüm Ve Gündoğumu

Etraf hiç bu kadar kararmamıştı daha önce

Gözlerimdeki ışık söndü, gitti

Ucu karanlık sonsuzluğa uzanan

Direndikçe kesen

Küf ve kan kokusuna boğulmuş soğuk zincirler

Hiç olmadığı kadar

Yormuştu omuzlarımı...

Beni dizlerimin üstünde durmaya zorlayan

Alçak bir tavan

Beynimin üzerinde inmeye hazır

Bekliyordu;

Duvarlar;

Ölümden bile ölüydü

Zemheri soğuğundan yapışmıştı ciğerlerim

Hava bile

Hareketsiz duruyordu.

Tüm güzelliklerin kokusunu duyabilirdim

Küçük bir parça memleket ayazında bile

Olsaydı şimdi...

Hayalimde canlandırdığım,

Küçük bir ışık huzmesine sığdırdığım

Koskocaman bir dünya

Ölüyordu.

Anlatamasam da herkes

Adın gibi biliyordu

Nefes aldığımdan beri

Bu ufuklar

Bana;

Dar geliyordu...