Ölüm Ve Kadın

ölüm düş denizinin ötesinde büyüyecek

bir sonbahar sabırsızlığı ile çocukluğumuzda

kır çiçeği asiliğin de baharı yaşatacak

delice ama kayıp

dürüst ama acemi

sınırsız ama geçici

sonra her kalkışında ayağa

sandalyeden sen olmayan senler dökülür

bir kadının eteklerine

göz yaşlarıyla sulayacak düşlerini

yaklaştıkça yalnızlığa senle

sensiz gibi

gülüşler saçacak yankısının olmadığı

kapalı odalarında

sonra sessiz bir sonbahar gelecek sensiz

kapılarını kapayacak ama

ama nafile soğuk her yanını saracak

sen giderken ki titremelerini duyacak dizlerinde

ışık son defa değecek,kirpiklerinin arasından

yüzünün fon oluşturduğu her yere

sonra kadın dizlerini üstünde

hiç var olmayışını yasını tutacak

dilini hiçbir zaman anlayamayacağımız bir çığlıkla.

h.g