Ölümden Korkan Kim

Uyumak isteyipte gözümü kırpmadığım o gece

Ölüm denilen o korku aklıma geldi

Hep o son vakti hatırladım,ellerimi tutuşunu

Ağlamaklı oldu gözlerim hüzünlendim dünyaya gelişime

Ölmek! Yolun sonu belki,dönüşü olmayan çıkmaz

Bir gün dokunmaya kıyamadığım elleri ellerimde olacak

Yüzümde gezinecek bir gülümseme ve acı dolu bakışlar

Kahırdan kızarmış gözbebeklerimde anılar can verecek

Şüpheliyim,belki üzüleceksin,ama ummadığın kadar sahici ölüm

Yorulmadan koşmak gibi,bir yerde nefes almak gibi

Ne yağmurun hazinliğini dolu dolu gözlerle seyretmek

Ve ardı ardına kilit vurulan,sonra tekmelenen kapılar

Ne kadar üzücü içki şişesinin boş kalması,notaların sessiz

Günlerin,gecelerin birbiri ardını kovalaması

Ve birden toprağın sarıp sarmalaması ellerimi

Bedenimde o açlıktan bir deri bir kemik kalmış böceklerin gezinmesi

Nerde bilebilirim,belki ölüm herşeye çare

Acıların sona ermesi

Belki hoş bir şey,şu yalan dolan dolu dünyaya kısık gözlerle bakmak

Ne kadar mağdurumki sen varsın,bu dünyada sen varsın

Ölmekten korkan kim,korkulacak bir şey varsa o da sensizliği de alıp gitmek...