Ölümden Önceki Sonbaharıma

bir yosun tutmuş taşlarda göremedim güneşi,

bir de nasır tutmuş yüreğimden silemedim bu gidişi...

hangi yere dönsem,

rüzgar hep yalanları soluyor,

hangi buluta seni sorsam,

ardından soğuğunun kıyameti kopuyor...

kaç mevsim çürüttün sessiz sedasız

hangi dilden dön desem her gecemde,

lal oldun bana dertsiz tasasız...

şimdi bir yürek versen bana,

yaşar mı bu deli sancı sanırsın

gözünü gözünden sakınan bu viraneyi

göz kırpmadan koymuşsan darağacına,

korkma,ben son nefesimi verirken,

sen;cehenneminle bir başına kalırsın...

ne bir göz bakabilir sana

benim baktığım gözle

ne de bir yürek sevebilir seni böylesine;

küllerine razı olan közle...

hayat daha çok yalanlar savurur bedenine

geceler intihar eder; senden kalan zifiri gölgeye

güneşe görünme sakın!

acımasın köhneleşmiş haline..!

herşeyin bir sırası vardır elbet

doğmanın,yaşamanın,ölmenin misali,

bir de edenin bulma sırası hani,

sıran geldi,haydi

bul ettiğinin ederini

özle beni özlerken bile;hissettiğin tatlı kederini...

sokaklarımdan rüzgar götürdü senden kalanları

yağmurlar yıkadı ruhundan beyaz günahları

kıyamte alamet varken;

gecenin ayazında kuruttum kıyısından döndüğüm intiharları

fırtınalar kopuyor bazen anlı ansız

sen anlatırken bensizliğe

gidişinden duyduğun iftiharları...

önce bir bulut buldum,

sana dair ne varsa içine soludum,

ihanetinin şeytanına değil de gözlerinin masumlauğuna kandım da

bembeyaz yüreğimden de bir parça koydum

yağarken ölüm yağmurları bir gece üzerine

beilki değer yüreğine,

anlarsın bir umut belki,

bunca acıya,derde,kedere bile

neden bembeyaz gülleri gözlerine derdiğime...

şehrişiirimin sokaklarında büyüdüm seninle,

geceye astığın yıldızlarını söküyorum artık

seni beklediğim her gün;kendimce...

gelmene sevinecek gülüşüm kalmadı,gelme,

berektim toprağıma,

gölgem güneşinde kaldığıma,

sevgim mi?

onu bir yaprağa sakladım,

ölümden bir önceki sonbaharıma...