Ölüme Giderken ( Kader Mahkumu )

İşte gelip çatıverdi o lanet olası gün

birazdan ilk ışıklar süzülecek,

yavaş yavaş penceremden,

yürümeye zorlandığım hücreme

Beyazlar giyeceğim bir kefen misali

Betonlara sert sert basan

ayak sesleri duyulacak koridordan,

arkasından hücremin demir kapısı

garip bir gıcırtıyla açılacak

Bir imam belirecek kapımda,

başı sarıklı elinde kuran

Beyazlamış saçı ve sakalıyla,

Dualar sayacak alçacık sesiyle

Yüce allahımızdan bağışlamasını isteyecek,

şu idamlık kulunu

Sonra uzun bir koridorda bir yürüyüş başlayacak

Ta ki o loş ışıklı dar ağacımın olduğu mahsene kadar

İlk defa korkuyorum bu genç yaşta ölmekten

İlk defa ürperiyorum ensemde hissettiğim,

ölümün soğuk nefesinden

Bitmesin istiyorum gece

Karanlık bırakmasın yerine aydınlığa

Ölmek istemiyorum henüz gençliğimin

tam baharını yaşarken

Korkuyorum işte ölmekten

Doğruyu söylemek ayıp değil ya

Biliyorum soracaklar bana son arzun nedir diye

Ne desem, ne istesem bilmem ki

Son bir cigaramı yoksa,

yoksa demli bir çaymı

Düşünemiyorum işte o haldeyken

Olacak işmi bu, nasıl isyan edip üzülmeyeyim ki

Hüçremde ki ekmek hırsızı fare bile halime ağlarken

Olacak işmi bu, ben beyazlar içinde gideceğim ölüme

O sevdiğim , o güzel, o bahtsız sevdam

karalar giyecek aylarca ardımdan

Mezarımda toprağı çamur misali yapan

göz yaşları yetmez mi gibi

Beyazları giyiverdim bir çırpıda

Hazırlayıverdim kendimi o soğuk ölüme

Ayak sesleri duyulmaya başladı belli ki geliyor

Seslene seslene geliyor işte,

ecelin bilenmiş keskin bıçağı

Kapı açılıverdi ansızın birden

İşte o korka korka hayal ettiğim imam

Dizlerime bir titreme aldıki sorma

Titriyor korkudan elimde olmadan

Önde imam arkada ben

Çıkıverdik demir yığını koca kapıdan

Yöneliverdik, boynuma takılacak yağlı urganlı salona

İşte orada görünüverdi,

son nefesimi alacak tahtadan dar ağacı

Elveda gençliğim, elveda yarınlarım, umutlarım

Sanada elveda ekmeğimi çalan dost fare

Sanada elveda sevgimi bir türlü diyemediğim

SEVGİLİM sanada Elveda....

12 Şubat 1995