Ölümsüzleşmezdin

nefret

kızartmasaydı gökyüzünü

ki gebeyken kuş ölümlerine

ve

yağarken nohut tanesi büyüklüğünde

haziran göbeğine

yağmur

kızarmasaydı gözleri

akşamın

böyle büyük olmazdı

sancısı

mutedil eylemler çekerdi içine

yıldız kenarlarında

soluk

dayayıp ağzını kuru musluğa

su içer gibi

böyle mavileşmezdi

belki de

belki ölüm

kursağına yapışmazdı

zulmün

her karanlıktan

bir aydınlık doğmazdı o zaman

son ışık çıkarken gökyüzüne

ölümsüzleşmezdin

sen çocuk...