Ölümü Heyecanla Beklemek

bir şehrin sessizlik anıydı

gidişinden kalan

ve güvercin sesleri hatırasızken

eski soğuklar gibi kokardı ağaçlar

akşama gömülmek isterdim...

koyu sert sokaklarda çocuklar uyumuştu

aşk hiç yoktu...çığlığım sıcacıkken yaralarımda

geceye kapanmış bir kapıyla vurulurdu gençliğim

bulanık sulara teslim olurdum

sana şaşkınca gelmek biterdi

ölümü heyecanla beklemek...

sönmüş ıslak ışıkların hayduduydu ünvanım

ezberlenmiş bütün acılardan çok uzak yalnız

kanımda saçların yosun bağlardı

nefesimi karardım nefesinle sanki o an

serserilik surlarından düşerken ömrüm

dipsiz uykular kadar boğucu kabuslara...

kollarımın isyanını anlardı yollar

şoseler patikalar...dağ ürpertileri...

rüzgar ispiyonlayana kadar

keskin bir hırıltıyla çaresizliğini

anıların izini sürmekte ve kuzgun

anlamazdı kimseler

yenildiğini yayla yorgunu ufukların...

geldiğimi sanıyorum hala...

çünkü en güzel yalnızlık benim...