Ölümün Ağlayan Yüzü

''Öylesine yorgun ki yüreğim,

Şimdilerde ihtiyar bir öykünün

düşük cümlesindeyim''

Susturdum kendimle bir geceyi

Soluksuz ve yalnızdık....

Meşe palamutları düştü yere

İsyanın çığlıklarıyla çürüdüler...

Yer kabuğunun sancılarını duydum

Nalet yağdırıyordu iç acıtan kaderine...

Yol almaya başladım mevsimlere

Haziranda hükmünü sürdürdü güneş...

Uzanmaya kalktığımda ağacın dallarına

Tahta kuruları parmaklarımla bir kuruttu yaprakları...

Örümcekler yol alıyordu sinsice mağaralara

Ateşböcekleri can çekişiyordu ağlarında...

Fırtınanın p.ç yüzünü görüyordum

Yeni yetme çocukları yanı başında...

Kutsal tapınakta buldum bir kitabı

Küçük zamanlar doğarken kaçtım oradan...

Susturulmuş cümleleri başladım okumaya

Sevginin tutsaklığı işlemiş mühürlü kelimelere..

Haykırsa onunla bir boğulacak nefesim

Sessizliği birlikte kucaklayacağız....

Düş sevilmezmi?

O sevmiyordu düşün ülkesini...

Korkarak yürüdük onunla

Bir çığlık sesinden daha uzaga..

Her bir sayfasıyla barikatlar ördü yollara

Kirpik uçları yoktu,ama göz kırptı aydınlığa..

Biz ikimiz

Yani yitik ülkenin delileri...

İçimizdeki zanlıyı ihbar edemedik

Korkaktık bir o kadarda atılğan...

Kendi diliyle yeniden yazmak istedik aşkı

Hüzünlü ezgiler dikti sert bakışını üstümüze...

Oysa aklımız daki kara kış

Lades çekiyordu aydınlıkla...

Gök yarıldı ikiye

Bir masal kuşu indi yer yüzüne...

Yaklaştı olduğumuz yere

Sessizce fısıldadı sözünü...

-Eşdeğer yalnızlıkları atın uzağa

Ve yol alın sizi bekleyen aydınlığa...

Dilindeki türkü

Ölümü ağlatırken...

Savurdu bizi

Konuşan gecenin

Sevgili sabahına...