Ölümün Gözucundan Kertiyorum Mevsimleri

Ölümün gözucundan kertiyorum mevsimleri

Bir meleğin yegane uydusudur hayalimdeki ışık

Hiç kimse yağmur kadar samimi ağlamadı

Yağmurun söyleyecekleri var karla karışık

Oedipus gibi yuvarlanıyorum kaldırımlarında aklın

Sokak lambaları kirletiyor karanlığın bekaretini

''Biraz daha sükûnet''diyor yıldızlar ağlamaklı

Biraz daha sükûnet gerek çığlıklarla karışık

Gayya kuyusunda ergin bir acıyla yüzleşiyorum

Yüzüm kuruyor ayazda;iklimler sarhoş çünkü

Zamanın avcundaki çiçek kuruları tenimde tutsak

Nuh'un gemisinde korkularım tufanla barışık

Bir savaş ganimetidir ruhum bu çöl yerinde

Güneş çırılçıplak yüzüyle karanlığa teslim

Bir ağaç gölgesi kadar kutsaldır elinle içilen su

Hangi kuyuda daha derin uyur yılanlı sarmaşık

Yürüdükçe uzayan yoldur,kısalan adımların

''Yürümeyi terket''diyecek içindeki cılız ses

Yürümeyi terkedersen zaman durur,su akar

Ayakların ıslanır zamansız bir acıyla karışık

Sonu gelmez bir cümledir yüklendiğin öznesine

Hangi dilde daha gür çıkacak ki kısılmış sesin

Sen söyledikçe ağır ağır tükenecektir nefesin

Ne kadar susarsan,dudaklarındaki alev o kadar ışık

...