Ölümün Sessiz Çığlığı

Sessiz bir limana demir attı yüreğim

Martıların sesinden başka ses duyamıyorum

Hepsi birden koro halinde ayrılık şarkıları söylüyor

İçimde hafiften bir ürperti,

Ve yalnızlığın verdiği ızdırap beliriyor yüzümde

Ağustos ayında olmamıza rağmen yüreğim üşüyor

Hasret denen illet ve yalnızlık tüm çehremi sarıyordu...

Belki de bu yaşadıklarım ölümün , Azrailin sessiz fısıltısıydı

Gözlerimde yaş yerine akan kanlar,

Acılar üzerine yazılan şiirlerim,

Yalnızlığın rehberi olmuş hayatım,

Belki de günlerdir burnuma buram buram kokan kara toprağın habercisiydi...

Yıllar sonra tekrar ölümden bahsetmek,

Yaşarken ölümü tatmak bu olsa gerek

Hayatın beni götürdüğü yere kadar gideceğim

Belki karanlıkların en son noktasına,

Kimbilir belki de sonsuz aydınlığa ulaşacağım...

Ama şundan kesinlikle eminim ki;

Şu an ölümü istiyor,

Şu an ölümü arzuluyor,

Ve son nefesimi vermek için dua ediyorum...