Ölümün Varoşunda

eski semtlerden taşar gülüşün

düşünceler yorgunluk kahvelerinde

o bin yıllık acı tebessümle tellenir

gidişin tekmil ömre meydan

tümden zamana zehir

özlemindir gözlerimden içime akar

içimdeki nehir

sonsuzadek senindir...

sabahın tesellisi düşer

gün

doğmadan yorulur

geceye sakladığım şiir de çeker gider

umut

dalları kuru bir çınar gibi devrilir

üzerine hayal bahçemizin

toprağın sakin göğsüne yaslanır

bitmez sandığım o kekre acının tadı

ve inadına sarıldığım her sen

ayrı bir sensizliktir...

abartılmış tarihler hoşlanmaz

yoksun duruluğundan sevgimin

zamanı allayıp pullamadan

geçirdiğim kışlar da tükenir

yüksünürüm gülümsemeye

son yazına yavru kuşların da

ölümün varoşundayım bilemezsin

sensizliğine alıştığım loşlukta

ve çaresizce koştuğum her ses

sensizliği aynı sessizliktir...