Ölümüne Gitmeli
Bazen bakakalıyor insan,
Gidenlerin ardından
Sessizce el sallayarak.....
Oysa ayrılık ölüm gibi gelirdi
İstesekte yürekler başaramaz sanırdık.
Kimler öğretti bensizliği sana ?.
Yeşil gözlerin bana baktığı gibi ,
Bakabiliyormu başka gözlere...?
Sendeki ben olabiliyormu eller ?
Özlüyorlarmı kokunu ben gibi..?
Kim bekliyor yollarını gecelerce ?
Gelmeyince onlarda ağlıyormu ?
Şimdi anılardasın.....
Eskiden seni düşünür....
Bensiz üşürsün diye nasılda yanardım.
Yoksa üşümezmi oldun ?
Artık yoksun....
İçim acıyor....
Nefesim daralıyor bazen yokluğunda..
Yüreyim ne sözden nede halden anlıyor...
Yalnızlık tüketirken tüm benliğimi
Karanlık gecelerde....
Eziliyor tükeniyorum an be an....
İhanetinin açtığı yara durmadan kanıyor.....
Herkesten gizlemeye çalışıyorum....
Yüreyime akıtıyorum gözyaşlarımı..
Birtek yüreyimi susturamıyorum,
Bazen....
Yeşil gözlerin bölüyor uykularımı
İşte o zaman ben yeniliyorum,
Çaresizlik içinde...
Kadere lanet ediyorum
Gözyaşlarım süzülürken yanaklarımdan
Susuyorum....
Susuyorum çaresizce.
Düşünüyorum....
Onurlu olmalı seven...
Geldiği gibi gitmesini bilmeli
Vazgeçilmezden vazgeçmeli..
Sessizce yollara düşüp...
Ölümüne ...
Ölümüne gitmeli...
Mahşeri beklemeli.
SEVGİLİYE MISRALAR