Ömre Ömür

Kan kızılı ayaza teslim karanlık

Çöküyor korkusu en derinden

Ağır bir roman okunuyor

Tutunamayan kadınlığım

Sancılarla boğuluyor!

Kopuyor parça parça içimdeki çocuk

Gece güneşe tutuklu

Toprak kokuyor

Suya karışıyor

Bedenimden kasıla kasıla ömrüm gidiyor

Boşalıyor sağanak

Çisil çisil ıslanıyor

Gözler

Anlaşılmaz sözler

Sayıklamalar

Tufan bu ! Deprem.. Afet bu !

Kan ter içinde şu yosma aşık

Mucizeyle gelen o melek yüzlü ışık

Yaralar yine kadın çocuk

Masumiyet akıyor damla damla

Bulanıyor duruluk

Avuçlarıma dökülüyor o ömrü düşkün kılan varlık

Ölüyor ölüyor diriliyor arsız kadınlık

Ömürden söküyor ömrü aya dolan çocuk..

...

Ömür göç yolunda, gidiyor işte adım adım boş beşiğe.. boşalıyor duaksız, duraksız... kaçıyor savunmasız savaşlarda uçurtma ipiyla bağlanmış ömrümde..Ölüyor ömre bedel ömürsüz kadın çokluk!