Ömrümden Öteye Taşıdığım Asya

Sen

Hiç bir dünya teleşanı değişmeyen ruhumda

Filizlerin ve kalabalığın ağırlığını sana üstün tutmadım

Kalbimin acısından hafif bilmedim acını

yenilen herkezin boğuntusuydu kaybolduğum uzaklık

yüzün her bulutladığında nereye gidersem gideyim

seni yürüdüm hep

Sesine güvendim sadece

gözlerine en çok yakışan gülümsemene

gökkuşağının altından geçen çocukların şımarıklığıydı,

saçlarını her araladığımda gövdemdeki ürperti

aşkla baktım şiirleri okurken fotoğrafına

senin soluğunu çekiyorum şimdi

bütün hapislerin penceresi yaptım seni

Sen

'ömrümden öteye taşıdığım Asya'

öfkeni bile özledim

Nasıl bi uzaklıktan geleceksin bilemiyorum

Ayrılıktan medet umar oldum

Kaşlarının işaret ettiği yerde duracağım

Kararan gümüşler gibi duracağım

İstanbulun acılarına tutunarak özür dileyeceğim

Işıklı bir korunak arayacağım sesinin kıvrımlarında

Gelmen iyiliktir diyeceğim

Yüreğimden başka yanıtım olmayacak

Bir sorudan bir soruya vuracağım seni yine

Dünyanın bütün yağmurları yağacak iki söz arasında

'Seni Seviyorum'