Ömrümün Gül Yitiği

Kalkıp bir elif miktarı heceledin dilimde

Susuyordun ya

Ruhuma müebbettin

Yüreğime sükun....

Ser inşirahını ömrümün gül yitiğine

Güz utansın döküldüğü gazele...

Soluk benizli teselliye benziyor med cezirlerin

Ya taşıyorsun zerrelerime işleyip

Ya durgunluğu yükleniyorsun

Mecalim nigâhının çıkmazında yitiyor

La tahzen! Nidasında demleniyor ruhum

Ya sendelersem

Tut ellerimi

Ellerim ki akabe

Biat eyle beni...

Kurşuni kubbelerin nağmesinde

Titredi dudak kıvrımlarım

İhtiyar hüzünler döküldü sitarelerden

Serinliği geldi muhabbetinin

Daha

Gözlerimin nemine doymadan tükendi gece

Muştular bekledim

Firaka sözlenmiş her imsak

Bu derbeder halim diyarına hasret

Kumunda kayboluyor mecalsiz ayaklarım

Sorma hülyalarımı

Eskimiş cümleler kadar yalnızım...

Kütahya

Temmuz 2010