Ömrün Çarpımı

İkiyle çarptım ömrümü

Ve ele geçirdim ölümü.

Çıkarttım mezardan leşimi.

Kerpetenle söktüm sözcükleri

Ve okudum geçmişteki kendimi.

Bir kitap sundum geceye

Ve derken yağmur yağdı

Düşen yağmur Damlalısının

Tek bir sözcüğün üzerine oturuşunu gördüm.

İzledim onu, bilardo topu gibi yuvarlanırken.

Nereye düştü?

Binlerce sözcükten hangisini öptü?

Bunu yalnızca gözlerim gördü.

Bir kadın eli gibi uzattı ellerini sözcük,

Tümüyle bıraktı kendini,

Harfleri bile,

Bir mürekkebin dağılışı gibi

Dağıttı kendini

Ve diğer tüm sözcükleri..

Sözcükleri toparlamak için

Yeniden ömrümü ikiyle çarpmalıydım.

Tam çarpmaya niyetlenmişken

Bir beşik sallandı

Yeni bir seslenişin çığlığı ile çağırdı beni

Ve yürüdüm yanına

Ve bir öpücük kondurdum

Beşikte ağlayan

Küçük adamın alnına.

Dönüp ardıma baktımda

Yaşım henüz hayatın sehpasında.

Ömür işte böyle

Çalıyor düşlerimizi bir gecede

Ve işte mezar hırsızı

Her yalnızlığımda gelip

Bana çarpımı öğretiyor.

Bir arı kovanına toplanan tüm sözcükleri

Düşüncelerimizden soyutlayıp

Sunuyor mezarda uyuyan beynimize.

Karanlığı ve korkaklığı öğretiyor

Belki de sonsuz yaşamın sahnesine

Usulca alıştırıyor

Bizleri..

Sen kıblesini arayan!

Sen orta yaşlı olgun kadın

Sen içimde diz çöken adalet!

Bir kez olsun

İkiyle çarpın ömrünüzü ve

Anlatın bana

Kitapsız sözcüklerinizin

Erdemini...