Ömür

bir türlü

farkında olamadık baharın

bir kelebek uçup gitti

bir çiçek açıp bitti...

kokusu tüttü tenimizde...

gök gürlemeseydi eğer

bilemeyecektik yağacağını

aşk denen yağmurun

ilk düşen yıldırımın

beresi yandı yüreğimizde...

yaz güneşi yıktı tenimizi

tadı baldı meyvemizin

yerken unuttuk geçen zamanı...

yeni bir baharın müjdesi dirildi

gitgide solan rengimizde...

en çok hazan yordu bizi

sisin içinden bakan güneşi

aşk sandık da

üşüttü özlemi..

sızısı kaldı dizimizde...

kış geldi gelecek derken

bir yerlerde alınan kararla

serildi yatağımız

uyuduk sonsuza kadar...

ölüm (çakıl) dı gözlerimizde...