Ömür Süprüntüsü

düş kırığı bir sesti

mavi sandığı bir geçmişten ak denizli

sonra o akşamı beklemeler yığını

sırf ölüm için müzmin bekar

daima üst üste uzaklara dalgın

yalnızlığı denizin parmak uçlarına tutkunluğundan...

ey teni kavuran sımsıcak kumsalın kirlenmişliği

ey bütün direnci ışığı utanarak göz ucuyla okşayan

kimsin sen...

ıslak otlarda rüzgar

yollarda merakım...

sen hariç bütün boşlukların gözü üzerimde

kumrulara ad vermeye başlamamışım daha

kapıların ufkuma siftahı yoktu

bekleme öykülerim

yağmur böceklerine her zamankinden çok özlemliyken

bir kentin kendisi olduğun geldi aklıma

sen gelmedin hiç...

soluğu kesik

tuz kokulu bir ağustos oturdu içime

dudakların olmasa hiçbir yaz böyle gözümde büyümezdi

incir altlı bir saklılıkta beni unuttuğunu anladığımda

sokağıma kırlangıçların ilk akşam çığlıklarını yakıştırmaz oldum

bakmanın ve görmenin acemisi bir ömürdü

ömür süprüntüsü

şakağında balkon yabancılıklarının bakır pası sızıntısı

belki zamana yabancı bir antikahramandım

belki dost canlısı sıradan bir serseri

belkide sensizlik hepsiydi

ya da hepsi birden belkinin kendisi

bir sen sen değildin

bir sen

kimsin ve hiç...