Ömür Üçgeni
Bir meçhulde yürüyorum adımları sıklaştırdım
Kırk yaşından gün alınca saç telini aklaştırdım
Bitmez sandım yol başında deli fişek yürüyorken
Eksileri düşünmedim süslü rüya görüyorken
Yormam sandım bedenimi kan damarda durmuyordu
Hor kullansam taşa çalsam mantık hesap sormuyordu
Hızla geçti gençlik çağım sonbahara demir attım
Koskocaman şu ömüre kederlenip hüzün kattım
Kimi zaman coşku buldum efkarımı attım dağa
Ezgilerle sırdaş oldum gitmedi benden ırağa
Muhabbette sözüm oldu hoş sohbete bağdaş kurdum
Şu dünyada boş yaşayan cahillere kafa yordum
Yaratılan tüm nesneyi bir görerek kucakladım
Sınav ettim vicdanımı nefsimi varda yokladım
Sevgi imiş yolun başı şefkat imiş tüm kazancım
Bir düşküne el atınca merhem buldu gizli sancım
Hak bildiğim doğruları zikreyledim her gelene
Bir selama dağlar aştım sofram açtım dost bilene
Alın terin kutsal saydım helal lokma doldu sofram
Hırs elinden su içmedim olmadı kimseye tafram
Mutluluğu kul olmakta bağlılığı gülde buldum
Tövbe edip bir dergahta erenler ceminde doldum
Okunmamış bir kitaptır gözüyle baktım insana
İki yaprak eylemeyen sitemim sevdadan yana
Hayatımdan kesitleri özetledim işte buyum
Gülümseyip hırsı yenmek takdir ettiğim huyum
MERDAN derler göbek adım ozanlığa heveslendim
Bir dervişden nasip aldım sevgi seliyle beslendim