On Altının Altı

sanki kolunda saat yokmuş gibi duvara baktı

ünsüz ölmüş kedilerin bağırmasını bekliyordu

perdeyi aralasa mıydı acaba

yüzü havaya değse onu kimliksiz sanabilirler

atabilirler on altının altından yine

yine kaldırıp attılar on altının altından

zigonlar sehpalar gülümsedi

sıkılınca eline saplı bir bıçağı oyalardı ağzında

ağzı

örtüsü üzülen bir kıpırtıyı sildi göğsünden

gelmesini istemediği saygıya değer ne varsa

onlar da atıyordu kendini pencerelerden

ilk defa sıcağı ters köşeden yemiş gibi sevindi

sırtı ile yaşayanların efsanesine dönüşürse

zaman kırlangıçların bildiği gibi değil de

çer çöp bir yuva uğruna ölmekse

dönmese de olurdu yolundan

ikilemin güzelliği bu

kim olduğunu unutuyorsun

aynı mezara iki kere yuvarlanmış korkular taşıyorum hep

sanat yakınlaştığı tuvale yalan söylüyor

hangi kitaba bakarsan bak kıpırdamayacak bedenin

taşlarda yorulan harflerden başka

yaprağınla konuşan kuşları seveceksin

evet önce kimya

sonra ayın bulanık bakışlarında uyanıyorsun

yıldızlar yakıcı olmayan sevinçlerle selamlıyorlar hiçliği

güneş içime bükülen varlık lisanı

ateş yutuyorum palyaçoların zamanından

ki zaman

hala on altı.