On Üç Mart Pazarı

aç

uykusuz

susuzuz

saatler

bir ölü

iki

yüz ölü

seni

seni...

kötülüğün efendisi

ah cansız

ah nedensiz

kapalı kapılar ardında

bilmem hangi yerin dibinde

mektup atıcam sana

neredesin

adresin yok

sokağın yok

şeklin şeman

senin Allah'ın yok

seni

seni bulmam lazım...

mevsimsiz

coğrafyasız dinle

biz dün akşam üstü

evlerimize dönerken

şendik öyle şendik ki derme çatma

ama rüzgarın ışıldayan gözleri

ama bahar yüzümüzü okşarken

öyle sevdalı ay ışığı

şahane gün

bulvarda ayak izlerini kucaklarken

henüz acılarımızı avuturken yani

daha ne vaktin mecburiyetine koşarken

şehide boynumuz kıldan inceyken

toz duman

birdenbire tutuştu durağım

delirmedik lan

çıldırmadık

çok insandık çok

çok öldük

sanki

yasemin çiçeklerine benziyordu

boynu kırılgandı bir sürü çocuğun

namert sen yoktun

melekler bir bir kucakladı diğerlerini

mutlu musun

seni bulmam lazım

gözlerin

nasıl görür ki puslanmış gözlerin

bombalar arasında

cadde cayır-cayır

Kızılay'a kızıl ay yanarken

neredeydin

yine bakmalıydın

alevleri görmek yetmedi bize

yanımızda olmalıydı ceddin

yedi sülalen

seninde kopmalıydı kulağın

gökten yağan cam kırıkları

kalbimi yerinden sökerken

ve yaratan yavrularımızı korurken

ve sen cellat yüzlü canları alırken

ölüm aynen şu

iyiliğin yüzü kan revan olduğu anda

kaldırıma düşmüş saçlara uzanırken

on parmaklıları görmeliydin

bilmem bilir misin

kendine aşık şehir nasılda şuurumu sardı

şimdi

hatırlıyorum

o an ''bir mendil'' dedi bedeni tükenmiş kadın

kim kimsesiz

ben adını Merda koydum

kadın belki sona gelmişti beyaz perdede ki gibi

nefessiz

o zaman kaldırım taşları kıpkırmızı

hain yüz ah şeytanın doldurduğu

sen bilmiyorsun

kirpiğindeki kanı silemedim

ey yüreği kara

sen olmalıydın

silmeliydin

omurgalar birbirine yapışırken

bak hep bir ağızdan ölüyorduk

yalnız bu değil

ne var ki bunda

yüzyıllık ağaçlar direndi

direndi biliyor musun

yanmamak için

zaten akşam karanlığıydı

kuşlar yoktu

sadece ötüşen kuşlarca niyetimiz

şükür demeye dilim varmıyor ki

ama gafil bildiğin yandı kanatsızlar

merhametsiz

be vicdansız

senin kitabın yok mu

geri ver

vermelisin

ömrümüzü

ekmek sarısı

zor bela düşlerimizi

tüten bacaları aldın

yaralandık

al işte çok kanadık

çok öldük diyorum

çok ağlayamıyoruz

ağlayamıyorum

mektup atıcam sana

seni

seni bulmam lazım.

/on üç mart pazarı unuttuğum gün kanımın kuruduğu gündür :( /