O'na

sen yokken ben...

...gözlerine son kez bakıp, ayaklarımın "gitme" dediği halde,

dünyanın,

ayaklarımın altından akarcasına geçişini seyrettim...

...günün, yorgun sigara molalarında,

omuzlarıma çöken sensizliği,

derin bir iç çekerek,

hasretine vurduğum kilitleri,

baygın baygın uzanırken,

ve manasızlığı,

gökkubbenin içine sığdırmanın anlamını ararken buldum kendimi....

devrik cümlelerin,

beyinleri zorlayan kelimelerinde,

harflerin savaş düzeni aldığı mısralarda,

kalbime doğru "ileri!" emrini verirken buldum,

derken ;

bu kaos sanatının,

yaşamak ve ölmek arasında, gizemli bir paradoksunu yakaladım,

aşkı aradım,

sensiz kalan yüreğimin, bu isyankar şarkısı,

sana "seni seviyordum" diyememenin acısınına katarak dinledim...

sen yokken ben..

var olmayı düşledim,

avuçlarımdaki gözyaşlarımla,

en yüksek tepelerde, güneşe kurşunlar sıktım..

rüzgar,

kapalı gözlerime teğet geçti,

umutsuzca yanan ışıklar, onun altında gece kelebekleri..

bembeyaz..

mart 30 da yağan bir dünya..

seni,

kardelen çiçeklerini koklayarak, ateş böceklerini izleyerek hissettim..

sen yokken ben..

hiç dilime gelmemiş cümleler kurarak dua ettim.

sen yokken ben..

kendimi sana esir ettim..

***

-O'na..

30.03.2007