Önce Ben Ağladım

Önce Ben Ağladım

Önce ben doğdum

Sonra acılar...

Bağlar, bostanlar, dereler

Yemyeşil, cıvıl cıvıldı önce

Gündüzler dar gelirdi,

Taşardık gecelere...

Ki telaşsız, serin mi serin,

Alabildiğince hür,

Alabildiğince cömerttik birbirimize.

Sonra acılar doğdu,

Karanlığın yarasa rahminden,

Tanıdım ağladım...

Sarıp sarmalayıp kucağıma verdiler

Daha küçücük bir çocuktum.

Bana verdiler işte...

Huysuz mu huysuz, izansız mı izansızdı...

Gençliğimi, gülmelerimi, ömrümü verdim,

Avutamadım...

Bazen boğazını sıktım,

Bazen hamağımda salladım

Ve koynumda sakladım.

Haşır neşir oldum,

Nefret etmek, terk etmek, unutmak istedim,

Başaramadım.

Oturdum ağladım...

Neden sonra konuşmak geldi içimden

Konuşmak, anlaşmak ve dostça ayrılmak.

Belki vicdana gelir diye

Geceler boyu sarılıp bellerine

Yalvardım...

Tınmadı bile.

İşte o günden beri

Hep ağladım, susmadım.

Gülene ağladım, ölene ağladım.

Gece ağladım, gündüz ağladım.

Hıçkırdım ağladım, sustum ağladım.

En çok da gülerken ağladım.

Önce ben ağladım...

Abdurrahman Kara