Onuncu Köy

Ben ne biçim bir adamım be!

Ne sevdiğimi, nede sevildiğimi bildim.

Ne bir, gerçek dostum oldu,

Nede bir sevgilim.

Hayattan, ne bir beklentim, nede umudum kaldı.

Hem sevdiklerim, hem sözlerim,

yalan beyan oldu.

Gözlerim herzaman, sensiz hüzünle doldu.

Sevdik dedik, yalan dolan oldu.

Unuttuk dedik, masal oldu..

Dün yanımdaydı, bugün ise hayal oldu.

Verilen sözler, namerde koz oldu...

Anladım benden ne köy olur nede kasaba!

Katmasamda, bu günleri hesaba..

Derler ya !Aptala malik olurmuş böyle ayrılık,

Kalmasa da sevgiliye eskisi gibi bağlılık,

Yaşlı bedenimde olsada bir ağırlık.

Yaşamdan ne beklentin var ki. gayri be adam,

Git ölümü bekle, muusalla taşına bedenini yatır,

Bunlar sana, hep farz'dır,

Bu kafa ile, sana yapılanlar azdır....

13,02,2003 Antalya