Öpmeli Şiir

Gözlerindeki nemi silmek istedim kirpiğin caydı

Sevgiyle güneşi avuçladım

Kayan bir fay'dı

Seni figürlerde inci gibi saklarken bir ömür kaydı

Geç kalma diyordu dil \ sen

Düşmek üzere rüzgârı esti serinden

Korkma eşiğine geleceğim

Öpmeli şiir gözlerinden

Esen fırtınaların matemine kendini kaptırma

Sen mahzenimin derinlerindesin

Koyardım resmini incinir ' figür koydum '

Sen kalbimin içinde geçici değil hevesim

Bir ömür sende kalır umurunda değil dünya

Aldırdım nazlı sözlerinden

Bir buse isteyecektim kısa soluğumla yutkundum

Rüyalarımı süslerken canım iliklerime dokundun

Sana şiirim şifa dilesin diye didindi

Aşınadır gönlüm

Sözlenir mi dersin sevgi yakan

Sevdalı nergislerinden

Hadi nazlanma ay batmak üzere şavkı yüzünde

'hilâlden kalan'

Son cümlem devrilmek üzere

Siluetine göz gezindi

Mahcup bir edayla bakınıyordu

Sar der gibi

Geleceğim şafak vakti

Ay doğarken süzülen huzmelerinden

Tatlı bir nida bıraktı peşinden gelen ayak sesi

' bir ömür bileyen '

Gör masum yakarışları seni seven yürek yalın

Güneşin doğuşu gibi

Süzülsün sevgi nemli nemli

Hücrelerimi sürükleyen izbelerinden.

2010.11.11